Doorgaan naar hoofdcontent

Lees- en kijktips

Hier vind je mijn boeken- en filmtips over het onderwerp verlies. Het zullen veelal jeugdboeken zijn. Op de een of andere manier vind ik veel troost in kinder- en jeugdboeken. De rechtdoorzeeë puurheid en natuurlijk de fantasie waar dankbaar gebruik van gemaakt kan worden. Waar zouden we zijn zonder fantasie en creativiteit om onze gedachten en gevoelens vorm te geven?

Boeken

Films die nergens draaien (Yorick Goldewijk) 10+

'Net even een potje zitten janken bij de laatste hoofdstukken van dit naast dus ontroerende ook ongelooflijk léuke boek! Aanrader voor jong en oud.' 

Over het fantastische idee terug te kunnen gaan en rond te lopen in het moment van een herinnering en een dierbare die je hebt verloren en zo mist, of misschien nooit echt gekend hebt, te kunnen meemaken en spreken.

Met een van de mooiste passages die ik in tijden gelezen heb, omschrijving van een moment van enthousiasme, ik citeer: ‘Ze was heel veel hart, alles was hart: haar vingers, haar ogen, haar benen, alles klopte. Ze was heel veel gedachte: alles in haar dacht, ook haar teennagels en haar wimpers, en het was een wirwar van gedachten, te snel en te grillig om vorm te krijgen.’

De zomer die alles was (Mariska Overman) 10+

'Net uit. Zucht. Prachtig. Een flonkerende traan. Lezen! Woehoe! Zo fijn als gevoelens en gedachten zó mooi in woorden gevangen worden…' 

In de zomer die alles was volgen we Puca, een 12-jarig meisje dat zich een beetje anders gedraagt dan anderen, ze begraaft dode dieren. En juist daar bij de boom waar ze dat doet, ontmoet ze een jongen die dodelijk ziek is. 

De gesprekken tussen de twee zijn om te onderstrepen.

Een prachtig verhaal over vriendschap en tijd.


Films

Coco (6+)

Deze Pixar-film is kleurrijk en vol feestelijkheid en muziek, maar gaat behoorlijk de diepte in als de 12-jarige Miguel op de Dag van de Doden (Dia de los Muertos) in het dodenrijk beland en langzaamaan de waarheid van zijn familiegeschiedenis ontrafelt.

De film draait in de kern om de vraag hoe we onze overledenen herinneren. Zolang we iemand herdenken blijft deze als het ware voortbestaan. Is er echter niemand meer die aan de overledene denkt dan dreigt deze voorgoed te verdwijnen. 

Het belang van herinneren wordt hier op een prachtige manier duidelijk gemaakt. Ontroerend. Houd een zakdoek bij de hand.

Populaire posts van deze blog

I’m a sucker for symbolism

Ik vind het fijn als dingen rijmen. Of allitereren. Als er een patroon te ontdekken is. En als dingen precies op het juiste moment opduiken. Net als je het nodig hebt. Knipoogjes van boven. De grootste vraag waar ik mee rondloop sinds de dood van mijn broertje Jogchum, is de vraag waar hij nu is. Óf hij nog ergens is, en wáár hij dan is. En ja, gaandeweg kwam ik tot de conclusie dat ik hem vond in heel veel verschillende dingen. Een regenboog op een verjaardag waar hij bij had moeten zijn. Een roodborstje dat zich maar niet liet afschrikken hoe dichtbij ik ook kwam. Een logo voor op mijn boek over mijn broertje, waarbij ik mijn zelfbedachte uitgeverij Regenboogjagers logischerwijs afkortte tot een R en een J. En dan ineens zien: RJ. Reina. Jogchum. I’m a sucker for symbolism. Je kunt dat soort dingen altijd wegredeneren, als je wilt. Maar dat wil ik natuurlijk meestal niet. Want ik wíl graag dat het een knipoog van mijn broertje is. Ik wíl graag dat hij nog ergens is. Dat hij nie...

Zij óók

Als je vol in je rouw zit, is het moeilijk om open te staan voor de verhalen van anderen. Jouw verhaal voelt zó groot dat je je niet kunt voorstellen dat de verhalen van anderen dat kunnen overtreffen of er iets aan bij kunnen dragen. Maar toen ik mijn tekeningen van en herinneringen aan mijn broertje begon te delen, begonnen mensen ook hun verhalen met míj te delen. En ik leerde om vaker de vraag te stellen: ‘Heb jij ooit zoiets ingrijpends meegemaakt?’ Want het was alsof er een schatkist openging als ik die vraag durfde stellen. Wat heel paradoxaal klinkt als je het over verlies hebt, maar de reacties van anderen brachten me zó veel. Verbinding door herkenning. Ik merkte dat er mensen waren van wie ik helemaal niet wist dat zij óók met een rouwend hart rondliepen. Ik kwam in contact met mensen die ik voorheen niet kende, die zich in mijn verhaal en tekeningen herkenden. Ik hoorde verhalen van verlies – van relaties, van kinderen, van ouders, van werk, van dromen. Verhalen die vaak ...

Rouwrolschaatsen

Ik heb de laatste tijd een soort hernieuwde levenslust gevonden. Zin om allemaal nieuwe dingen op te pakken. Schrijven, tekenen, pianospelen, rolschaatsen - ik voel heel veel zin in van alles. Ik heb zo veel ideeën en wil nog zo veel doen! Zou het een nieuwe rouwfase zijn? De aan-de-slag-fase? De ik-leef-nog-fase? De we-hebben-niet-zoveel-tijd-hier-op-aarde-dus-doe-het-nu-maar-fase? Niet  omdat ik klaar ben met rouwen, het rouwen doet nog steeds zijn werk, maar het rouwen is juist een motor geworden.  Rouw kan je enorm afremmen, of zelfs compleet stil doen staan. In het begin voelde dat absoluut zo, de wereld draaide maar door en ik stond stil, zag het allemaal langs me heen razen. Maar inmiddels is het feit dat ik een 'rouwer' ben, juist iets dat me vóórtstuwt. Het feit dat ik me bewust ben van de eindigheid van dit leven, van onze beperkte tijd, geeft me steeds weer dat zetje. 'Doe het gewoon, doe het nu! Misschien ben je er straks niet meer.' En ik ben ook eigenlijk ...