Doorgaan naar hoofdcontent

Gedichten

De gedichten op deze pagina zijn afkomstig uit het boek 'Ergens onder een boom' dat ik over het verlies van mijn broer schreef, waarin ook veel tekeningen opgenomen zijn, die je hier op dit blog terugvindt. Je leest meer over dit boek op de site van mijn webshop, het is daar ook te bestellen: alareina.nl

Kijk daar gaat ze

als je mij voorheen zag lopen
dan zei je niet
hé kijk, daar gaat ze, zónder broer!
maar nu jij niet meer 'onder ons' bent
ben je overal waar ik mij roer
ben je des te meer in mijn gedachten
draag ik je voortdurend met mij mee
als ik huil en als ik lach
ik huil en lach nu haast voor twee
ik draag je nu voor altijd bij mij
waar het leven mij ook voert
met elke stap en elke adem
kijk, daar gaat ze
mét haar broer


Als een boom

ik wil gewoon wat kunnen bomen
met je onder een oude boom
ik wil gewoon wat
praten en dromen
als was het vanouds en heel gewoon

gewoon een beetje ouwehoer
een beetje gein als zus en broer
en af en toe een dikke traan
hier onder de boom
leun ik gewoon
nog even tegen je aan

ik kan maar niet geloven
dat jij er niet meer bent
compleet ondersteboven
ik raak maar niet gewend
ik maar niet geloven
het wordt maar niet gewoon
je zit zo diep vanbinnen
geworteld
als een boom

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

I’m a sucker for symbolism

Ik vind het fijn als dingen rijmen. Of allitereren. Als er een patroon te ontdekken is. En als dingen precies op het juiste moment opduiken. Net als je het nodig hebt. Knipoogjes van boven. De grootste vraag waar ik mee rondloop sinds de dood van mijn broertje Jogchum, is de vraag waar hij nu is. Óf hij nog ergens is, en wáár hij dan is. En ja, gaandeweg kwam ik tot de conclusie dat ik hem vond in heel veel verschillende dingen. Een regenboog op een verjaardag waar hij bij had moeten zijn. Een roodborstje dat zich maar niet liet afschrikken hoe dichtbij ik ook kwam. Een logo voor op mijn boek over mijn broertje, waarbij ik mijn zelfbedachte uitgeverij Regenboogjagers logischerwijs afkortte tot een R en een J. En dan ineens zien: RJ. Reina. Jogchum. I’m a sucker for symbolism. Je kunt dat soort dingen altijd wegredeneren, als je wilt. Maar dat wil ik natuurlijk meestal niet. Want ik wíl graag dat het een knipoog van mijn broertje is. Ik wíl graag dat hij nog ergens is. Dat hij nie...
2 reacties
Lees meer »

Zij óók

Als je vol in je rouw zit, is het moeilijk om open te staan voor de verhalen van anderen. Jouw verhaal voelt zó groot dat je je niet kunt voorstellen dat de verhalen van anderen dat kunnen overtreffen of er iets aan bij kunnen dragen. Maar toen ik mijn tekeningen van en herinneringen aan mijn broertje begon te delen, begonnen mensen ook hun verhalen met míj te delen. En ik leerde om vaker de vraag te stellen: ‘Heb jij ooit zoiets ingrijpends meegemaakt?’ Want het was alsof er een schatkist openging als ik die vraag durfde stellen. Wat heel paradoxaal klinkt als je het over verlies hebt, maar de reacties van anderen brachten me zó veel. Verbinding door herkenning. Ik merkte dat er mensen waren van wie ik helemaal niet wist dat zij óók met een rouwend hart rondliepen. Ik kwam in contact met mensen die ik voorheen niet kende, die zich in mijn verhaal en tekeningen herkenden. Ik hoorde verhalen van verlies – van relaties, van kinderen, van ouders, van werk, van dromen. Verhalen die vaak ...
Een reactie posten
Lees meer »

Rouwrolschaatsen

Ik heb de laatste tijd een soort hernieuwde levenslust gevonden. Zin om allemaal nieuwe dingen op te pakken. Schrijven, tekenen, pianospelen, rolschaatsen - ik voel heel veel zin in van alles. Ik heb zo veel ideeën en wil nog zo veel doen! Zou het een nieuwe rouwfase zijn? De aan-de-slag-fase? De ik-leef-nog-fase? De we-hebben-niet-zoveel-tijd-hier-op-aarde-dus-doe-het-nu-maar-fase? Niet  omdat ik klaar ben met rouwen, het rouwen doet nog steeds zijn werk, maar het rouwen is juist een motor geworden.  Rouw kan je enorm afremmen, of zelfs compleet stil doen staan. In het begin voelde dat absoluut zo, de wereld draaide maar door en ik stond stil, zag het allemaal langs me heen razen. Maar inmiddels is het feit dat ik een 'rouwer' ben, juist iets dat me vóórtstuwt. Het feit dat ik me bewust ben van de eindigheid van dit leven, van onze beperkte tijd, geeft me steeds weer dat zetje. 'Doe het gewoon, doe het nu! Misschien ben je er straks niet meer.' En ik ben ook eigenlijk ...
Een reactie posten
Lees meer »