Doorgaan naar hoofdcontent

Wie ben ik

Ik ben Reina. 

Moeder, bonusmoeder, dochter, zus, vriendin. 

Niet per se in die volgorde. Want het leven is niet lineair, alles loopt door elkaar. 

Net zoals: 

Leven, dood, vreugde, verdriet.

En ook:

Dromen, tekenen, schrijven. 

Ik kan niet anders. Het zijn mijn basisbehoeften.

Ik tekende en schreef altijd al, maar toen mijn broertje Jogchum onverwacht overleed, kregen die uitingsvormen ineens een heel andere betekenis. Ze werden een manier van verwerken, maar ook van vasthouden, en zelfs een manier van ontmoeten, van nog even met elkaar praten. 

Uit al die ‘ontmoetingen’ op papier ontstond het boek Ergens onder een boom, een zoektocht naar hoop en een manier om mijn broertje nog even bij me te houden. Maar het boek gaf ook aanleiding tot nieuwe ontmoetingen, ruimte voor verhalen van anderen, over verlies, over zoeken. 

Het boek is al even af en het leven dendert door, maar het zoeken blijft. In de alledaagse dingen blijf ik in mijn teksten en tekeningen als een regenboogjager op zoek naar betekenis en hoop. Want de mooie dingen, heb ik inmiddels geleerd, die moet je koesteren. Vastleggen dus.


De wereld verandert, maar jij en ik dat is eigenlijk nog steeds dit h猫 馃槉
馃ぉinderdaad, we go way back sis


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

I’m a sucker for symbolism

Ik vind het fijn als dingen rijmen. Of allitereren. Als er een patroon te ontdekken is. En als dingen precies op het juiste moment opduiken. Net als je het nodig hebt. Knipoogjes van boven. De grootste vraag waar ik mee rondloop sinds de dood van mijn broertje Jogchum, is de vraag waar hij nu is. 脫f hij nog ergens is, en w谩谩r hij dan is. En ja, gaandeweg kwam ik tot de conclusie dat ik hem vond in heel veel verschillende dingen. Een regenboog op een verjaardag waar hij bij had moeten zijn. Een roodborstje dat zich maar niet liet afschrikken hoe dichtbij ik ook kwam. Een logo voor op mijn boek over mijn broertje, waarbij ik mijn zelfbedachte uitgeverij Regenboogjagers logischerwijs afkortte tot een R en een J. En dan ineens zien: RJ. Reina. Jogchum. I’m a sucker for symbolism. Je kunt dat soort dingen altijd wegredeneren, als je wilt. Maar dat wil ik natuurlijk meestal niet. Want ik w铆l graag dat het een knipoog van mijn broertje is. Ik w铆l graag dat hij nog ergens is. Dat hij nie...
2 reacties
Lees meer »

Mam, waar ben jij bang voor?

Mijn dochtertje van vijf vraagt me weleens waar ik bang voor ben. Dat vindt ze blijkbaar fascinerend. En elke keer moet ik op mijn lip bijten, om niet de waarheid te zeggen. Ik ben eigenlijk nergens echt bang voor, niet voor de dingen waar kinderen dan aan denken althans, niet voor spinnen, niet voor hoogtes, niet voor het donker.  Er is maar 茅茅n ding dat mij de adem doet benemen als ik er aan denk, en dat is de dood. Maar dat wil ik niet tegen haar zeggen. Dus dan zeg ik toch maar weer iets als: ik ben bang voor pissebedden. Wat voor haar totaal ongeloofwaardig klinkt, want zij is g茅k op pissebedden. Ja, echt. En diezelfde onschuld, die onschuld waarmee zij naar die pissebedden kijkt – en ze heeft gelijk hoor, hoe cool dat als je een pissebed oppakt dat ie zich helemaal oprolt, als een klein kogeltje! – die onschuld die wil ik haar dus niet ontnemen.  Ik wil niet dat ze bang is voor de dood, omdat mama daar bang voor is. Ik wil helemaal niet dat ze daar over nadenkt. En...
3 reacties
Lees meer »

Zij 贸贸k

Als je vol in je rouw zit, is het moeilijk om open te staan voor de verhalen van anderen. Jouw verhaal voelt z贸 groot dat je je niet kunt voorstellen dat de verhalen van anderen dat kunnen overtreffen of er iets aan bij kunnen dragen. Maar toen ik mijn tekeningen van en herinneringen aan mijn broertje begon te delen, begonnen mensen ook hun verhalen met m铆j te delen. En ik leerde om vaker de vraag te stellen: ‘Heb jij ooit zoiets ingrijpends meegemaakt?’ Want het was alsof er een schatkist openging als ik die vraag durfde stellen. Wat heel paradoxaal klinkt als je het over verlies hebt, maar de reacties van anderen brachten me z贸 veel. Verbinding door herkenning. Ik merkte dat er mensen waren van wie ik helemaal niet wist dat zij 贸贸k met een rouwend hart rondliepen. Ik kwam in contact met mensen die ik voorheen niet kende, die zich in mijn verhaal en tekeningen herkenden. Ik hoorde verhalen van verlies – van relaties, van kinderen, van ouders, van werk, van dromen. Verhalen die vaak ...
Een reactie posten
Lees meer »