Doorgaan naar hoofdcontent

Veilig gesteld


Op het station van Utrecht Centraal bevindt zich een raam, een flink raam, dat compleet aan diggelen is. Maar ieder stukje zit nog netjes op zijn plek. Een rode sticker geeft aan: defect. Maar dat is het natuurlijk niet echt, het is nog steeds een werkend raam. Het houdt wind en regen tegen en je kunt er zelfs nog doorheen kijken. Je zou kunnen beweren dat de versplinterde staat van het raam het uitzicht interessanter maakt.

Elke keer als ik de hoek om kom, ben ik in spanning of het raam er nog in zit. Het is een opluchting als dat het geval blijkt. En dat al minstens anderhalf jaar lang. De eerste keer dat ik het versplinterde raam zag ben ik even blijven staan om een foto te maken. Omdat het zo’n prachtig gezicht was: de barsten schitterden in het zonlicht.

Dat was ergens in 2024, toen ik al een paar jaar gehavend rondliep door het verlies van mijn broertje. Dit raam voelde als een treffende verbeelding van mijn toestand. Als je gebarsten bent, wordt je je ook bewuster van de mooie dingen om je heen. Zoals de barsten van dit raam ieder fragmentje met een schittering omlijstten, benadrukt de pijn de geluksmomenten in mijn leven. Leefde ik voorheen in een soort oneindigheidswaan, nu besef ik bij alles dat er misschien geen volgende keer zal zijn. Daardoor beleef ik alles intenser.

Iets in me hoopt dat het raam op Utrecht Centraal nooit gefikst wordt. En dat de keuze hem maar steeds niet te fiksen een bewuste is. Dat iemand bedacht: dit is prima zo, dit is nu eenmaal hoe het is. Ter ere van het roodborstje dat ertegenaan vloog. De wereld is nu eenmaal veranderd sindsdien.

De defect-sticker op het raam begint te verbleken. Je kunt nog maar net lezen wat er achter de tekst 'Vermoedelijk hersteld op datum' staat geschreven, namelijk: 'z.s.m.’ En dat ergens toen in juli 2024 het raam ‘veilig gesteld’ is. Dat is geruststellend. En misschien ook gewoon voldoende. Niet alles wat stuk is hoeft gefikst te worden, niet alles kán gefikst worden. Het is gewoon een nieuwe werkelijkheid. Eén met barsten. Barsten die ik koester omdat ze me bij alles wat ik waarneem aan mijn broertje doen denken.
Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

I’m a sucker for symbolism

Ik vind het fijn als dingen rijmen. Of allitereren. Als er een patroon te ontdekken is. En als dingen precies op het juiste moment opduiken. Net als je het nodig hebt. Knipoogjes van boven. De grootste vraag waar ik mee rondloop sinds de dood van mijn broertje Jogchum, is de vraag waar hij nu is. Óf hij nog ergens is, en wáár hij dan is. En ja, gaandeweg kwam ik tot de conclusie dat ik hem vond in heel veel verschillende dingen. Een regenboog op een verjaardag waar hij bij had moeten zijn. Een roodborstje dat zich maar niet liet afschrikken hoe dichtbij ik ook kwam. Een logo voor op mijn boek over mijn broertje, waarbij ik mijn zelfbedachte uitgeverij Regenboogjagers logischerwijs afkortte tot een R en een J. En dan ineens zien: RJ. Reina. Jogchum. I’m a sucker for symbolism. Je kunt dat soort dingen altijd wegredeneren, als je wilt. Maar dat wil ik natuurlijk meestal niet. Want ik wíl graag dat het een knipoog van mijn broertje is. Ik wíl graag dat hij nog ergens is. Dat hij nie...
2 reacties
Lees meer »

Zij óók

Als je vol in je rouw zit, is het moeilijk om open te staan voor de verhalen van anderen. Jouw verhaal voelt zó groot dat je je niet kunt voorstellen dat de verhalen van anderen dat kunnen overtreffen of er iets aan bij kunnen dragen. Maar toen ik mijn tekeningen van en herinneringen aan mijn broertje begon te delen, begonnen mensen ook hun verhalen met míj te delen. En ik leerde om vaker de vraag te stellen: ‘Heb jij ooit zoiets ingrijpends meegemaakt?’ Want het was alsof er een schatkist openging als ik die vraag durfde stellen. Wat heel paradoxaal klinkt als je het over verlies hebt, maar de reacties van anderen brachten me zó veel. Verbinding door herkenning. Ik merkte dat er mensen waren van wie ik helemaal niet wist dat zij óók met een rouwend hart rondliepen. Ik kwam in contact met mensen die ik voorheen niet kende, die zich in mijn verhaal en tekeningen herkenden. Ik hoorde verhalen van verlies – van relaties, van kinderen, van ouders, van werk, van dromen. Verhalen die vaak ...
Een reactie posten
Lees meer »

Rouwrolschaatsen

Ik heb de laatste tijd een soort hernieuwde levenslust gevonden. Zin om allemaal nieuwe dingen op te pakken. Schrijven, tekenen, pianospelen, rolschaatsen - ik voel heel veel zin in van alles. Ik heb zo veel ideeën en wil nog zo veel doen! Zou het een nieuwe rouwfase zijn? De aan-de-slag-fase? De ik-leef-nog-fase? De we-hebben-niet-zoveel-tijd-hier-op-aarde-dus-doe-het-nu-maar-fase? Niet  omdat ik klaar ben met rouwen, het rouwen doet nog steeds zijn werk, maar het rouwen is juist een motor geworden.  Rouw kan je enorm afremmen, of zelfs compleet stil doen staan. In het begin voelde dat absoluut zo, de wereld draaide maar door en ik stond stil, zag het allemaal langs me heen razen. Maar inmiddels is het feit dat ik een 'rouwer' ben, juist iets dat me vóórtstuwt. Het feit dat ik me bewust ben van de eindigheid van dit leven, van onze beperkte tijd, geeft me steeds weer dat zetje. 'Doe het gewoon, doe het nu! Misschien ben je er straks niet meer.' En ik ben ook eigenlijk ...
Een reactie posten
Lees meer »